19 januari

Topdag! Om 4.30 uur wakker worden. Xavi en Colo waren al sneeuw aan het smelten. Hier waren ze gisteren al mee begonnen. Sneeuw smelten duurt een eeuwigheid. Dus gisteren al voorbereid. Het plan was om om 5.30 te vertrekken maar Xavi wilde eerder. Dus opschieten met aankleden. In de tent was het ca. 15 gr. onder nul. Buiten min 25.

Onderbroek, lange onderbroek, fleece broek en gore-tex broek. Thermo shirt, thermo shirt met lange mouwen fleece thermo shirt, donsjas. Op je hoofd een balaclava (soort bivakmuts), om je nek een Buff (soort sjaal), hoofdlamp op en donswanten. Binnenschoenen aan, expeditieschoenen aan, naar buiten, wanten uit, koud, stijgijzers onder, wanten weer aan en opwarmen.

Thermosflessen vullen, thee erin en op weg. om 5.15 gingen we op pad. Gelijk bij onze tenten omhoog. Op de achtergrond zag je hoe hoog je al zat door de bolling van de aarde met een soort rode rand eromheen waar de zon op gaat komen. We gaan in een goed tempo omhoog maar je merkt dat je hoger komt. Je raakt echt na een paar stappen buiten adem.

Hier konden we nog wel blijven doorklimmen.....later wordt dat anders... Na ca. 300 hoogtemeters kwamen we bij Independencia. (ca. 7.30 u) Een klein hutje op een col. Gemaakt om te schuilen bij extreem weer. Hier werden we door Xavi gewaarschuwd op de terugweg links naar beneden te gaan. Ga je rechts stap je de afgrond in....er zijn daar al meerdere mensen vermist geraakt. De zon kwam daar net op maar er stond ook een flinke wind over de col waardoor het helaas erg koud bleef. Dus snel verder. De col op. Daar kon je een heel eind de route zien.

Een traverse over een gigantisch groot sneeuwveld. Je klimt daar vol in de wind en schaduw. De traverse gaat door tot La Cueva (de grot). Als je op tijd bent, komt daar precies de zon door waardoor je je weer wat kunt opwarmen. Maar nu eerst de zware traverse. Je gaat door sneeuwvelden van ca. 70 gr. schuin omhoog. Hierdoor is het wel wat minder zwaar dan recht omhoog. Xavi attendeerde ons hier op de route. Het is niet "moeilijk" maar maak geen misstap. Letterlijk zei hij: "It's easy, it's normal. But don't make mistake....when you do it's ciao!!!"

Hoe dichter je bij de grot komt, hoe meer recht omhoog we moesten klimmen. Hier ging iedereen flink kapot. Het is echt super zwaar. ook blijft het erg koud. Peter G doet halverwege nog speciale gel in z'n handschoenen om extra te verwarmen, maar dat hielp weinig. Bert en Remko hadden vooral koude tenen. Blijven bewegen. Elke stap met je tenen jubelen...Rond 10.30 uur waren we bij de grot (6650 m) Dus 300 hoogte meters in 3 uur.....Anders dan in de alpen. Hier kwam inderdaad precies de zon door. Dus proberen op te warmen.

We hebben daar zeker een uur gerust, opgewarmd en gegeten. Was nodig. Er waren nog een paar andere mensen. 1 lag er bewegingsloos. Die hebben we nog gechecked, maar die was zo kapot dat hij even een "tukje" deed. gelukkig. Na de grot gaat het het rechts de canaleta op. Hier ligt soms helemaal geen sneeuw maar nu wel. Het gaat daar echt ongelofelijk stijl omhoog. Je klimt bijna recht omhoog. Je houdt de hele tijd de wand rechts van je. Links was de diepte. Ondertussen klommen we wel in de zon dus de temperatuur (-10) was geen probleem meer.

Het was de hele nacht en ochtend erg helder maar hoe dichter we bij de top kwamen, hoe meer wolken er om de top kwamen. Na de canaleta kom je op de topgraat. Hier is het echte steile werk voorbij al blijft het wel zwaar door de hoogte. 10 stappen, rusten en weer 10 stappen. Je wilt eigenlijk de hele tijd gaan zitten of nog beter...terug. De zuurstof weer in. Maar uiteraard doe je dat niet. je bent zo dicht bij. En dan is het eindelijk zover. Het laatste stukje naar de top. recht omhoog en je bent er. (13.45 uur)

Al jaren kijk je uit naar het uitzicht op de top maar we zagen....niks. Totaal in de wolken en het was ook nog gaan sneeuwen. Maar de blijdschap was er niet minder om. Iedereen feliciteerde elkaar en we gingen de nodige foto's maken. We waren samen met een aantal militairen op de top. Peter G was echt totaal kapot. Hij heeft de eerste 10 minuten alleen maar kunnen liggen. Wat later ging het alweer beter. Na wat te hebben gegeten en gedronken. Xavi had contact met z'n vrouw in Barcelona. Van haar hoorde we dat Barcelona met 2-1 van Madrid had gewonnen. We zijn nu op de helft. Nu nog terug. om ca. 14.30 uur gingen we naar beneden.

Uiteraard gaat dat een stuk makkelijker en sneller. We werden op de graat nog flink opgehouden door de militairen. Er waren er een paar zo kapot dat ze letterlijk zwalkten. Levensgevaarlijk! Colo riep de gids van de militairen tot de orde. Dit kon echt niet. We hebben ze maar snel ingehaald en afstand genomen. De afdaling was zwaar maar ging goed. Na een uurtje zaten we weer bij de grot. Daar lagen de rugzakken van de militairen nog. Ze waren zonder rugzak de canaleta op gegaan. Wij hebben dat bewust niet gedaan. Je weet niet wat voor het weer het helemaal boven is.

Daar in het zonnetje gedronken en weer gerust. Toen verder naar beneden door de traverse via Independencia door naar beneden. Iedereen was wel kapot maar het ging snel. Om 17.15 uur waren we weer bij de tenten. Iedereen veilig en heel beneden. in 12 uur omhoog en omlaag. Peter V zat de hele dag in het basiskamp Plaza de Mulas. De hele dag wachten. Dus is hij Frederico, een vriend van Xavi, gaan helpen met allerlei rommel opruimen. Je moet toch wat.

Ondertussen af en toe Mate gedronken voor zn tent. (speciale Argentijnse thee) Via Walky Talky contact hoorde Peet dat ze de top hadden gehaald. Er zit in het basiskamp een schilder. Miguel Doura.  Het hoogste atelier ter wereld. Peet heeft met hem samen een verassing in elkaar gezet. Daarna wat gegeten en vroeg naar bed.

Morgen zijn we weer bij elkaar, als het goed is. Ondertussen in Kamp 3, Colera, hebben Peet G, Bert, Remko, Xavi en Colo alleen gedronken (thee) en wat soep gegeten. Daarna snel de slaapzak in. Rusten. van slapen komt door de inspanning, kou en hoogte weinig. Dus nog 1 nacht volhouden.

20 januari
Na een verwachtte slechte nacht 's-ochtends wat gegeten (heel), tenten opgeruimd en snel richting basiskamp. Iedereen was nog flink kapot. Het eerste gedeelte is verijst dus weer de stijgijzers onder. Later konden we ze weer af doen. om verder naar beneden te "rennen" Wat ons opviel is dat deze kant van de berg echt een stuk minder mooi is dan de kant die wij gedaan hebben. We zijn heel blij dat we daar niet elke keer omhoog moesten. Het is een kale vlakte.

Na ca. 2 uur, konden we het basiskamp al zien en zagen we een klein mannetje voor een tent staan.....Peet. Toen we dichter bij kwamen zagen we het beter. Hij had een welkoms bord laten schilderen door Miguel Doura. Kippevel. Na een emotioneel weerzien en felicitaties namen Xavi en Colo ons mee voor een verdiend biertje. Daarna kregen we pizza. 's-avonds konden we bij Peet in de tent met matrassen, proberen voor het eerst weer normaal te slapen.

21 januari
Na toch nog een slechte nacht zijn we rond 10 uur vertrokken richting het begin van het park. Het leek wel een wedstrijd. We roken allemaal de stal. In een zeer hoog tempo door de Horcones Valley "gerend" (hier is Seven Years in Tibet opgenomen) Een zeer lange zware etappe. Onderweg af en toe even van het uitzicht genoten, maar voornamelijk met oogkleppen op richting de douche. Na 6,5 uur hadden we de ca. 26 km omhoog omlaag afgelegd. Daar stond ons busje al op ons te wachten om ons te brengen naar een broodje Angus steak en een biertje.

Hierna de materialen ophalen bij Mulas station en door naar Mendoza. De daar op volgende dagen hebben we met z'n allen gegeten, gedronken en van de stad Mendoza genoten. Colo ging de volgende dag met de bus richting Buenos Aires. Bert en Peet gingen dinsdag richting Nederland, Xavi op woensdag naar Barcelona. Wij gaan donderdag met Cata  richting het hotel in Santiago de Chile. Vandaar vliegen we vrijdagmiddag naar Schiphol waar we zaterdag zullen aankomen.

Klote!! Afgelopen nacht was een goede nacht maar vanochtend met het
aankleden en afbreken van de tent schoot er bij Peet vlek in zijn oog. Hij
zat op een steen en bukte om z'n expeditieschoenen aan te doen toen het
gebeurde....

Van het een op het ander moment gebeurde het. Peet baalde echt enorm (en de rest van het team). Hij is terplekke door de gids onderzocht, voor zover dat
mogelijk was want er was van de buitenkant niets te zien. Peet wilde
eigenlijk direct naar het dal maar na overleg is er besloten om toch verder
te klimmen naar camp 3 (Colera). Dit is sowieso beter.

De tocht vanaf kamp 2 naar beneden zou meerdere dagen gaan kosten en als we in Colera zijn, is het daarvandaan via de normaal route eenvoudig en snel om het basiskamp te bereiken. Na de toppoging zouden we daar toch ook heen gaan. Ook zijn de artsen in dat basiskamp, Plaza de Mulas, beter. En misschien dat het probleem zich zou oplossen, dan zou er toch nog een toppoging voor Peet inzitten.

Dus toch op weg naar Kamp 3, Colera. Het was weer een zware beklimming
waarbij Peet uiteraard niet alleen last had van vermoeidheid en hoogte, maar
ook nog met z'n oog in de weer was. Iedereen had het zwaar die dag. Nadat we kamp 3 hadden bereikt, moesten we met erg veel wind de tenten opzetten. De beide Peten waren erg kapot. Bert en Remko hebben de gidsen geholpen met het opbouwen van de tenten. Zodra er een tent was opgebouwd, moesten er gewichten in gelegd worden om ze niet te laten wegwaaien.

Nadat de tenten stonden, moest er een beslissing worden genomen door Peet, in overleg met Xavi en Colo. Het was niet erger geworden, maar ook niet beter. Ook werd onze saturatie en bloeddruk weer gemeten. Peet z'n saturatie was goed, 83%. Maar z'n bloeddruk was enorm hoog. 173/115. Hierdoor nam Peet zelf de beslissing om af te dalen. Er is door Xavi nog overleg geweest met 2 verschillende artsen in het basiskamp (via Walky Talky).

Het advies van de artsen was het zelfde als de beslissing van Peet....direct naar beneden. dus snel de spullen pakken, stijgijzers onder en afdalen, samen met Xavi. Na 3,5 uur afdalen waren ze al in het basiskamp, Plaza de Mulas (4250 m). Onderweg is een dokterspost in een tentje, daar is Peet al onderzocht. In het basiskamp is hij door nog 2 verschillende artsen onderzocht. Zijn beslissing was goed. het was inderdaad verstandig dat hij is afgedaald. Risico op blindheid, of blijvende schade was aanwezig.....Na een goeie maaltijd is Peet op een "normaal" bed beland en heeft hij voor het eerst weer een keertje goed kunnen slapen.

Ondertussen boven waren de 3 anderen en gids Colo aan het balen. We zijn een hecht team en als er 1 afvalt, komt dat aan. Later kregen we nog bericht dat Peet waarschijnlijk met een helikopter naar het ziekenhuis zou worden
gebracht. Als dat zo was geweest had Remko ook afgedaald.

18 jan

Na een onrustige en erg koude nacht, op 6000 m is het niet mogelijk om
normaal te slapen, hoorde we 's ochtends dat Peet niet naar het ziekenhuis
zou worden gebracht. Opluchting bij de rest van het team. En Remko kon boven blijven. Xavi ging laat in de middag weer naar boven en kwam 's-avonds in kamp 3 aan om de volgende dag mee de toppoging te gaan doen.
De overige mannen hebben de 18e een "rustdag" gehad. Remko, Bert en Colo
zijn nog even afgedaald naar Camp Berlin vd normaal route. Een stukje verder
is een mooi uitzichtspunt. Daar zijn wat foto's gemaakt en is de route naar
de top een gedeelte te zien.

Peter G nam z'n rust want hij had nog erg veel last van hoofdpijn en
diarree. De 18e was een goeie topdag qua weer. Toch begonnen wij ons zorgen te maken aangezien er echt zoveel mensen terug kwamen zwalken, zonder de top te hebben bereikt. totaal kapot en verward kwamen ze naar beneden. In eerste instantie was onze planning ook om de 18e te gaan, maar door het uitvallen van Peet moest dat dus een dag worden verzet. De 19e zou ook nog een aardige dag worden......

foto's volgen later vandaag!

Net (eindelijk) weer eens kontakt gehad met die jongens via Skype. Ze zijn gisteravond aangekomen in Mendoza. Later vandaag of morgen sturen ze een kort verslag van de afgelopen week (met foto's).

Net spot ontvangen, de top is bereikt door de overgebleven teamleden
Remko, Bert en Peter G.   Later meer ...

Uit de rond 15:00 uur ontvangen spot blijkt dat ze toch besloten hebben om vandaag niet een poging te doen om de top te bereiken. Het is niet mogelijk hen te bereiken dus naar de reden kunnen we alleen maar gissen...

Afwachten dus.   

Communicatie via mail is niet mogelijk, enige wat we nu krijgen is een spotmelding met daarbij een link waar ze op dat moment precies zijn. 

Vanmorgen om 9:24 uur de laatste spotmelding ontvangen, klik hier. 

Gistermorgen zijn ze om 8:00 uur vertrokken uit kamp 1, klik hier voor die melding. Om 14:49 uur zijn ze uiteindelijk aangekomen in kamp 2, zie spotmelding.